Kış Uyandığında Herkes Daha Sessiz Uyur (Öykü) - Giriş

         Bayadır rafta duruyor bu öykü. Bir türlü başlayamıyordum, o ilk cümleyi yazamayınca hiçbir şey olmuyor malum. Bugün ilham uğramaya karar verdi ve bir giriş yazmayı başardım. Hazır yazmışken birkaç kişi okusun da bu bana güç versin diye yayınlamaya karar verdim. 

Kış Uyandığında Herkes Daha Sessiz Uyur  - Giriş

İçimdeki şeytanı nefretin beslediğini anlamıştım. Çünkü Kara Nehrin bilgeleri haklıydı Nis, en büyük acının gölgesinde, hiç silmeyecek biri için döktüğün gözyaşları aralıyordu mutluluğun kapısını. Ve o an sevmemekten mutlu oluyordun, görmüştüm bunu. Ben de herkesten nefret ettim, Nis. Sevmediğim insanlardan, bilmediğim insanlardan ama en çok da sevdiğim insanlardan. Sevdiğim herkesten aynı anda nefret ediyordum, bunu bana sen yapmıştın. 

Bu yüzden en çok da senden nefret ediyordum, Nis. O aptal gülümsemenin içimde yaşayan kuşları güldürmesinden, sadece yanımda olmanın bile beni daha güçlü hissettirmesinden, söylediğin tek güzel sözün kötü olan her şeyi silmesinden nefret ediyordum. İçimde yaşayan kuşları öldürmek istedim Nis, çünkü sen başka şarkıları arzularken onlar bana hala senin şarkını söylüyorlardı.  O günlerde içimdeki şeytan Ojmah'nın en mutlu ruhuydu. Çünkü insanlar arzularıyla gözlerini bağlamış iğrenç yaratıklardı ve ben de onları incitmekten tarifsiz bir zevk alıyordum. Seni de incitmek istiyordum Nis, ama yapamazdım. Çünkü yoktun. Yokluğun yenilmezdi. Sen benim Aşil topuğumdun, içimdeki şeytanın gölgesiydin.

...